Iran's proxy warfare strategy : a comparison of hezbollah and hashd al-shaabi

Abstract

20. yüzyılın en kanlı ve en uzun savaşlarından biri olan İran-Irak savaşı Ortadoğu’nunbölgesel dinamiklerini değiştirmiştir. Bu çalışma, İran-Irak savaşının, İran’ın askeristratejisi üzerindeki önemli etkisini incelemektedir. Bu amaç doğrultusunda,karşılaştırmalı siyaset literatüründe yer alan tarihsel kurumsalcılık teorisi üzerindedurmaktadır. Çalışma, İran-Irak savaşının, İran’ın vekil güçler aracılığıyla yürüttüğügayri nizami savaş stratejisinde kritik bir dönemeç teşkil ettiğini öne sürerek, bustratejide İran Devrim Muhafızları Ordusu’nun (İDMO) öncü rolüne işaret etmektedir.Savaştan sonra, İDMO paramiliter bir güçten devletin resmi askeri birimine dönüşmüşve askeri operasyonlarını İran sınırlarının dışına taşımıştır. Kudüs Gücü olarakadlandırılan askeri birimi, bölgedeki Şii milis güçleri mobilize etmede kilit bir roloynamıştır. İDMO’nun bu kilit rolüne örnek oluşturmak amacıyla, çalışmaLübnan’daki Hizbullah ve Irak’taki Haşd-ı Şabi gruplarını karşılaştırmalı olarakincelemektedir. Bu inceleme neticesinde, grupların farklılaşan yapılarını ülkelerinsosyal dinamikleri üzerinden göstermeyi amaçlamaktadır. Bu yapısal farklılığın,İran’ın Irak’ta Hizbullah modeli bir Şii vekil güç oluşturmasında bir takım zorluklar veengeller teşkil ettiğini ileri sürmektedir.

As one of the longest and bloodiest battles in the 20th century, the Iran-Iraq war haschanged the regional dynamics in the Middle East. This thesis examines the criticalimpact of the Iran-Iraq war (1980-1988) on Iran’s military and security doctrine. Forthis purpose, it applies the theory of historical institutionalism in comparative politicsliterature. It argues that the war presented a critical juncture for Iran in conductingunconventional warfare strategy through proxies with the leading role of the IslamicRevolutionary Guard Corps’ (IRGC). After the conflict, the IRGC evolved from aparamilitary force to a formal military unit and began to carry out military operationsoutside of Iran. IRGC’s Quds Force played a key role to mobilize Shia proxies in theMiddle East. To exemplify IRGC’s key role, this thesis analyses Hezbollah in Lebanonand Hashd al-Shaabi in Iraq as comparative case studies. In scrutinizing these cases,this thesis seeks to reveal the different structures of the two groups by examiningdifferent social dynamics of the countries. Based on the structural difference of thegroups, it argues that the formation of a ‘Hezbollah model’ in Iraq poses someobstacles and challenges for Iran.