Kentsel dönüşüm ve Türkiye: belediyelerin uygulamalara yönelik yaklaşımları üzerine bir araştırma

Abstract

1999 yılında yaşanan ve binlerce insanın yaşamını yitirmesine sebep olan Gölcük ve Düzce depremleri, Türkiye’de kentsel dönüşümün bir milli seferberlik anlayışında gerçekleştirilmesine sebep olmuşlardır. Bu tarihten sonra bilimsel tekniklerde inşa edilmemiş yapıların hızla yenilenmeleri ve depreme karşı dayanıklı yapı stokunun arttırılması hükümetin ana hedeflerinden birisi haline gelmiştir. Bu süreç içerisinde, oldukça kısa bir zaman diliminde oluşturulan ve uygulamaya konulan kanun ve uygulamalara çok büyük çapta yatırım ve rant olguları da eklenmiş; böylece daha öncesinden yeterli seviyede tecrübe edilmemiş uygulamalar bir anda hayata geçirilmişlerdir. Bu durum doğal olarak, ortaya konulan kentsel dönüşüm çalışmalarının niteliklerinde sorunlar da meydana getirebilmektedir. Çalışma kapsamında bu konuyla ilgili olarak Türkiye’deki en önemli kentsel dönüşüm uygulayıcısı olan belediyelere yönelik bir anket gerçekleştirilmiş, böylece bir uygulayıcı aktörün mevcut uygulamalara yönelik görüşleri tespit edilmeye çalışılmıştır. Yapılan saha araştırmasında, belediyelerin mevcut uygulamaların niteliklerine yönelik olarak dikkat çekici bir seviyede olumsuz görüş belirttikleri görülmüştür. Bu sonuç, Türkiye’de gerçekleştirilen kentsel dönüşüm uygulamalarının yöntem ve içerik yönünden revize edilmeleri gerektiğini göstermektedir.

Golcuk and Duzce earthquakes, which are occurred in 1999 caused to deaths of thousands of people. This incident has made urban transformation a national agenda in Turkey. After this date, the rapid renewal of structures which are not built upon scientific bases, have been one of the main objectives of the government. During this process, large-scale investments and high gains incidents have been added to the new laws and practices that are being implemented in a fairly short period of time. This situation can naturally bring problems about the qualities of the urban transformation applications which are revealed currently. About this situation, a survey has been carried out for the municipalities who are the most important practitioners of urban transformation in Turkey. So that, a practitioner actor's views on existing practices have been tried to be determined. In the field survey, the municipalities reported a negative opinion on the qualities of the existing applications at a remarkable level. These results indicates that, the methods and contents of urban renewal applications which are takeing place in Turkey should be revised.