Hipertansiyonlu bireylerde hastalık algısının tedavi ve diyet uyumuna etkisi

Abstract

Amaç: Bu çalışma hipertansiyonlu bireylerin hastalık algılarının tedavi ve diyet uyumuna etkisini incelemek amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Yöntem: Çalışma İstanbul ili Avrupa yakasında bulunan bir üniversite hastanesinin kardiyoloji polikliniğine 15 Kasım 2012 ile 15 Ocak 2013 tarihleri arasında gelen ve çalışmaya katılmayı kabul eden, en az altı aydır hipertansiyon tanısı olan 159 gönüllü yetişkin bireyle yapıldı. Veriler, Diyete Uyum Hakkındaki İnançlar Ölçeği (DUHİÖ), İlaca Uyum Hakkındaki İnançlar Ölçeği (İUHİÖ), Hastalık Algısı Ölçeği (IPQ-R) ve sosyodemografik, hipertansiyon tedavi ve bakımı ile ilgili sorular içeren Anket Formu ile elde edildi. Bulgular: Yaş ortalaması 61.6±11.3 olan olguların, %38.4 erkek, %61.6 kadındı. Hastalık Algısı Ölçeğinin alt boyutlarına göre; kişisel kontrol arttıkça ilaç (p<.0001) ve diyete (p=.027) uyumun arttığı, hastalığın olumsuz etkilerinin artması durumunda diyet (p<.0001) ve ilaca (p<.0001) uyumun azaldığı, tedavi kontrolünün daha iyi olduğu hastalarda diyet uyumunun (p=.006) ve ilaca uyumun (p=.024) arttığı, hastalığı anlayabilme oranı arttıkça diyet (p<.0001) ve ilaca (p=.026) karşı düşünülen engellerin azaldığı bulundu. Sonuç: Hastalık algısının daha iyi olduğu bireylerde ilaç ve diyet uyumunun daha iyi olduğu görüldü.ion of hypertension individuals on treatment and diet compliance. Methods: The study was applied on 159 voluntary adults diagnosed with hypertension for at least six months and came to hypertension clinic of an university hospital in European Side of Istanbul city between 15th November 2012 and 15th January 2013, and agreed to participate in the study. Data was obtained with a questionnaire containing Belief about Medication Compliance Scale (BMCS), Belief about Diet Compliance Scale (BDCS), Ilness Perception Questionnaire (IPQ-R), and questionaire related to sosyodemographic and hypertension treatment and care. Results: The mean age of the subjects in the study was found to be 61.6±11.3. %38.4 of participants were male, 61.6 % were female. It was found that as personal control increased according to sub-dimension of İllness Perception Scale, compliance with medication (p <.0001) and diet (p = .027) increased, and in the event of increase in the negative effects of illness, compliance with the diet (p <.0001 ) and medication (p<.0001) decreased, and compliance of diet (p=.006) with treatment (p=.024) increased in the patients whose treatment control were better, and as illness understanding rate increased, barriers thought against diet (p<.0001) and medication (p=.026) decreased. Conclusion: It was found that medication and diet compliance was better in individuals who had better illness perceptions