Cinsiyetli İkilemler: Şükran Moral’ın Üç Performansı

Abstract

Feminist sanat hareketinin başladığı 1960'tan bu yana feminist sanatçılar, bedeni merkeze alan sanat pratiklerinde toplumsal, tarihsel ve kültürel meselelere odaklanarak kendi sanat dillerini yaratmaktadır. Bu çerçevede beden başlı başına bir anlatım aracı olarak gündeme gelmektedir. Peki, feminist sanat üretimi içinde kendi bedenini bir özne olarak kurgularken cinselliği vurgulanan seyirlik bir nesne olmak konumundan kaçınmak mümkün müdür? Geleneksel toplumsal cinsiyet rollerinin ötesinde bir dil üretirken, aynı kalıpları eleştirirken dahi tekrar etmek, sanatçıları ikilemli bir duruma düşürür mü? Bu makalede bu sorular feminist ikilemler olarak ele alınmakta ve sanatçı kimliği ile kadın kimliğinin iç içe geçtiği bir kültürel alan olarak sanat dünyasında 1990'lardan bugüne radikal performanslar gerçekleştiren sanatçı Şükran Moral'ın bazı performansları üzerinden tartışılmaktadır

Since the 1960s when the feminist art movement emerged, feminist artists have been focusing on social, historical and cultural issues through the use of the body to produce their own artistic language. In this context, the body emerges as a tool of expression in and of itself. But is it possible to overcome the problem of being objectified as a sexualized female body when that body is positioned at the same time as the subject of feminist art practice? When using certain cliches in the effort to produce a language that transcends traditional gender roles, can the artist fall into a dilemma? This article takes this questiona as feminist paradox and tackles the art world as a cultural arena where artist and women identities intertwine, through a discussion of some performances by Şükran Moral, a performance artist known for her radical performances since the 1990s