Alacağın devrinde garanti sorumluluğu

Abstract

İş hayatında oldukça sık karşılaşılan alacağın devri, hak sahibinin alacak hakkını borçlusunun rızasına gerek duymadan üçüncü kişiye devrettiği bir sözleşmedir. Alacak hakkı soyut bir varlık olduğu için devralan çoğu zaman, devredenin alacak hakkına ve borçluya dair beyanlarına güvenmek zorunda kalmaktadır. Devralan daha sonra alacağını tahsil etmek istediğinde ise bazı sebeplerle ifa talebi sonuçsuz kalabilmektedir. Bu sebepler, devir konusu alacağın varlığına dair bir eksiklikten veya borçlunun ödeme gücünün bulunmamasından kaynaklandığı takdirde devredenin yasal bir garanti sorumluluğu bulunmaktadır. Borçlar hukukunun genel kusur sorumluluğundan ayrılan istisnai bir sorumluluk düzeni olan bu garanti sorumluluğu çalışmamızın konusunu oluşturmaktadır. Çalışmamızda, devredene yüklenen garanti sorumluluğuna dair birçok noktada öğretide yer alan tartışmalara yer verilerek çözüm önerileri getirilmektedir. 2012 yılında yürürlüğe giren Türk Borçlar Kanunu ile birlikte alacağı devredenin garanti sorumluluğuna dair önemli değişikliklerin de bulunması, bu konunun özel olarak incelenmesini son derece elzem kılmaktadır.

Assignment of receivable, which is quite common in business life, is a contract in which the right holder transfers the receivable right to a third party without requiring the consent of the debtor. Since the receivable is an intangible asset, the assignee often has to rely on the assignor’s statements regarding the receivable and the debtor. When the assignee later seeks to collect the receivable, the demand for performance may remain unsuccessful for various reasons. In cases where these reasons arise from a deficiency in the existence of the assigned receivable or the debtor's lack of ability to pay, the assignor has a legal warranty liability. This warranty liability, which is an exceptional liability system distinct from the general fault liability of the law of obligations, constitutes the subject of our study. In this study, various points of debates in the doctrine regarding the warranty liability imposed on the assignor are discussed, and solutions are proposed. The significant changes regarding the assignor’s warranty liability, brought about by the Turkish Code of Obligations, which entered into force in 2012, make it essential to examine this issue in detail.