Profesyonel liglerde oynayan futbolcuların özanlayış seviyeleri ile takım birliktelik seviyeleri arasındaki ilişkinin incelenmesi; Ankara ili kapsamında bir araştırma

Abstract

Amaç: Ankara ilinde profesyonel düzeyde futbol oynayan erkek sporcuların öz-anlayış seviyeleri ile takım birlikteliği seviyeleri arasındaki ilişkiyi ortaya koymak amaçlanmaktadır. Gereç ve Yöntem: Araştırma kapsamında profesyonel liglerde oynayan futbolcuların özanlayış seviyeleri ile takım birlikteliği arasındaki ilişki, olasılıklı olmayan kota örneklemi yöntemiyle katılımcılara uygulanmıştır. Araştırmanın sınırlamaları arasında profesyonel (lisanslı) futbolcu olma ve Ankara iline ait bir takımda yer alma şartı bulunmaktadır. Hipotezler, 7 Ankara kulübünde oynayan (çeşitli seviyelerde) 157 katılımcıya uygulanmıştır. Kullanılan iki ölçeğin de geçerliliği ve güvenirliliği sınanmıştır. Elde edilen sonuçlar, Excel ve SPSS programları ile analiz edilmiştir. Çalışma için, Marmara Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Etik Kurulu’ndan 19.09.2022 tarihinde, 88 onay sayısı ile izin alınmıştır. Bulgular: Kulüplerdeki bireysel katılımcı sayıları 18 ile 24 arasında değişiklik göstermektedir. Bu açıdan baktığımızda homojen bir dağılımdan söz etmemiz mümkündür. Ölçeklerin uygulanması sonucu elde edilen güvenirlilik düzeylerine (Cronbach Alfa) baktığımız zaman, minimum 0,70 maksimum 0,86 değerlerine eriştiğimiz görülmektedir. Öz Anlayış Ölçeği ile Takım Birlikteliği Ölçeği arasındaki ilişkinin analizine bakıldığında orta düzeyde bir ilişki saptanmıştır. Sonuç: Çalışma kapsamında öz-anlayış ve takım birlikteliği kavramları, literatürdeki bilgiler ışığında detaylı olarak irdelenmiştir. Her kavram kendi içinde bir özerkliğe sahiptir. Her ne kadar özerklik unsuru olmasına karşın öz-anlayış, takım birlikteliğinin düzeyi üzerinden doğrudan bir etkiye sahiptir. Öz-anlayış öncelikle bireyin iyilik hali ve işlevselliği özelinde dinamik bir unsur konumundadır.

Objective: It is aimed to reveal the relationship between self-compassion levels and team cohesion levels of male athletes playing professional level football in Ankara province. Material and Methods: Within the scope of the research, the relationship between selfcompassion levels of football players playing in professional leagues and team cohesion was applied to the participants by non-probability quota sampling method. The limitations of the research include the condition of being a professional (licensed) football player and taking part in a team belonging to Ankara province. Team Cohesion Inventory and Self-Compassion Scale were used to collect data. The hypotheses were applied to 157 participants playing (at various levels) in 7 Ankara clubs. The validity and reliability of both scales were tested. The results were analyzed with Excel and SPSS programs. Results: The number of individual participants in the clubs varies between 18 and 24. In this respect, it is possible to talk about a homogeneous distribution. When we look at the reliability levels (Cronbach's Alpha) obtained as a result of the application of the scales, it is seen that we reached a minimum value of .70 and a maximum value of .86. When we look at the analysis of the relationship between the Self Understanding Scale and the Team Cohesion Scale, a moderate relationship was found. Conclusion: Within the scope of the study, the concepts of self-understanding and team cohesion were examined in detail in the light of the information in the literature. Each concept has an autonomy in itself. Although it is an element of autonomy, self-comprehension has a direct impact on the level of team cohesion. Self-compassion is primarily a dynamic element in terms of the individual's well-being and functionality.