Pasarofça Antlaşması (1718) ve diplomasi

Abstract

XVIII. yüzyılın ilk çeyreği, Osmanlıların 1699 Karlofça Antlaşması’nda yitirdiği toprakları geri kazanmak adına giriştikleri mücadelelere sahne olmuştur. 1711’de Rusya cephesinde cereyan eden Prut Savaşı ve Antlaşması’nın akabinde Osmanlıların ilgisi batıya dönmüştür. Osmanlılar tarafından Aralık 1714’te Venedik Cumhuru’na karşı ilân edilerek başlayan ve 1715-1718 yılları arasında fiilen cereyan eden Osmanlı-Venedik-Habsburg Savaşı, Osmanlılara ilk safhada Venedik’e karşı askerî zaferler sağlamış, ancak sonrasında beklenmedik peş peşe mağlubiyetlerle sonuçlanmıştır. Tuna’nın kuzeyinin Macaristan Ordusu’nun Başkomutanı Prens Eugen idaresindeki Avusturya Habsburglarının eline geçmesi neticesinde Osmanlılar, toprak kayıplarına resmiyet kazandıran Pasarofça Antlaşması’nı imzalamak durumunda kalmıştır.Bu doktora tez çalışmasının temel hareket noktası, İngiltere ve Hollanda devletlerinin arabulucuğuyla toplam on iki oturumda gerçekleştirilen müzakereler sonrasında imzalanan Pasarofça Antlaşması’yla hitâma eren karşılıklı diplomatik savaşın seyrini ve arka planını, yeni ve farklı bir çerçevede sunmaya çalışmaktır.

The 18th century became a scene of struggle for the Ottomans, to regain the territories which they had lost as a result of the Peace Treaty of Karlowitz in 1699. After the Battle and Treaty of Pruth in 1711, which took place at the Russian front, the interests of the Ottomans turned towards the West. With the war against the Venetian Republic that was declared in December 1714 and in fact was fought during the years 1715-1718 between the Ottomans, Venetians and Habsburgs, the Ottomans first were successful against Venice, but eventually it came to a series of unexpected defeats. When, under the command of Field Marshal Prince Eugene of the Hungarian Army the regions north of the Danube were conquered by the Austrian Habsburgs, the Ottomans had to sign the Peace Treaty of Passarowitz, which made the loss of land official.The signing of the Peace Treaty of Passarowitz was achieved in twelve sessions of negotiations through the mediation of England and Holland. The main starting point of this dissertation is the effort to set the mutual diplomatic war and its background in a new and distinctive framework.