Investigation of the effects of supportive human resources practices and intolerance of uncertainty on perceived employability

Abstract

Bu çalışmanın temel amacı destekleyici insan kaynakları uygulamaları ve belirsizliğe tahammülsüzlüğün algılanan istihdam edilebilirlik üzerindeki etkilerini incelemektir. Çalışmaya, 21-35 yaş arasında, en az üniversite mezunu ve özel sektörde çalışan 207 kişi katılmıştır. Katılımcılardan öz-bildirim anketleriyle çevrim içi yolla veriler toplanmıştır. Hipotezler çoklu regresyon analizi ile test edilmiştir. Destekleyici insan kaynakları uygulamalarının alt boyutlarının (kararlara katılım, gelişim olanakları ve ödüllerin adil dağıtımı) hem içsel istihdam edilebilirlik hem de dışsal istihdam edilebilirlik algısına pozitif katkı yapacağı hipotezi öne sürülmüştür. Yapılan analizlere göre; destekleyici insan kaynakları uygulamalarının iki boyutu (kararlara katılım ve gelişim olanakları) içsel ve dışsal istihdam edilebilirlik algısına pozitif yönlü katkı sağlamaktadır. Ödüllerin adil dağıtımı ise içsel istihdam edilebilirlik algısına anlamlı katkıda bulunmamış; dışsal istihdam edilebilirlik algısına da beklentilerin aksine, negatif yönde katkıda bulunmuştur. Araştırmanın diğer hipotezine göre, belirsizliğe tahammülsüzlüğün alt boyutları (ileriye yönelik kaygı ve engelleyici kaygı) algılanan istihdam edilebilirliğe negatif yönde katkı sağlayacaktır. Varsayımların aksine, ileriye yönelik kaygının hem içsel hem de dışsal istihdam edilebilirlik algıları üzerinde pozitif yönde katkısı bulunmuştur. Engelleyici kaygının ise beklendiği gibi, içsel istihdam edilebilirlik ve dışsal istihdam edilebilirlik algıları üzerinde negatif katkısı olduğu görülmüştür. Oluşturulan regresyon modeline göre; algılanan içsel istihdam edilebilirlikteki varyansın %51’i destekleyici insan kaynakları uygulamaları; %3’ü belirsizliğe tahammülsüzlük tarafından açıklanmaktadır. Algılanan dışsal istihdam edilebilirlikteki varyansa destekleyici insan kaynakları uygulamaları %19 ve belirsizliğe tahammülsüzlük %11 oranıında katkıda bulunmaktadır. Araştırma sonucunda elde edilen bu bulguların olası nedenleri tartışılmış ve araştırma ve uygulamalara yönelik öneriler ortaya koyulmuştur.

The main purpose of the study is to examine the effects of supportive human resource practices and uncertainty intolerance on perceived employability. A total of 207 people between the ages of 21-35, with at least a university degree, working in the private sector participated in the study. Data were collected from the participants through self-report questionnaires via the online way. Hypotheses were tested with multiple regression analysis. It is hypothesized that sub-dimensions of supportive human resource practices (participation in decisions, growth opportunities, and fairness of rewards) will positively contribute to internal and external employability. According to the analyses, the two dimensions of supportive human resource practices (participation in decisions and growth opportunities) contributed positively to internal and external employability. However, fairness of rewards showed no significance for internal employability and contributed negatively to external employability. It is also hypothesized that the sub-dimensions of uncertainty intolerance (prospective anxiety and inhibitory anxiety) will contribute negatively to perceived employability. But, it was found that prospective anxiety contributed positively to both internal and external employability. Inhibitory anxiety, as expected, contributed negatively and significantly to internal and external employability. According to the regression model, the variance explained in internal perceived employability was 51% for supportive human resource practices and 3% for uncertainty intolerance. Supportive human resource practices explained 19%, and uncertainty intolerance explained 11% of the variance in external perceived employability. The possible reasons for the findings are discussed and recommendations for research and practice are set forth.