EBÛ HANÎFE (R.A.)’İN İSTİHSÂNÜ’N-NASS ANLAYIŞI ÇERÇEVESİNDE SÜNNETE VERDİĞİ ÖNEM [SERAHSÎ’NİN EL-MEBSÛT ÖRNEĞİ]

Abstract

Günümüzde birçok müslümanın amelde mensubu olduğu Hanefî mezhebinin imamı Ebû Hanîfe (r.a.) hakkında tarih boyunca Sünnet delilini aklî çıkarım/rey sebebiyle terk ettiği iddiaları varolagelmiştir. Bu iddialara verilecek en gerçekçi cevap, bizzat Ebû Hanîfe(r.a.)’in, bu ikisinin karşı karşıya geldiği durumlarda ne şekilde davrandığını göstermekle ortaya konabilir. Fıkıh Usûlü ilmindeki delil/yöntemlerden istihsanın bir çeşidi olan istihsânü’n-nass tam da bu durumu konu edinmektedir. Öyleyse Ebû Hanîfe (r.a.)’in istihsânü’n-nassa dair anlayışı, onun sünnete nasıl baktığını ortaya koyabilecek önemli göstergelerden olacaktır. Bu makalede, bahsi geçen konu, Şemsü’l-eimme es-Serahsî’nin el-Mebsûtadlı eseri çerçevesinde ele alınmıştır.