Ceza muhakemesi hukukunda tutuklama

Abstract

Tutuklama bir koruma tedbiridir. Ceza muhakemesi sırasında delillerin muhafazasını, sanığın kaçmasının önlenmesi ve böylece muhakeme sonunda verilebilecek hürriyeti bağlayıcı cezanın yerine getirilebilmesini sağlamaya yönelik geçici nitelikte bir araçtır. Koruma tedbirlerinde varolan orantılılık ilkesinin doğal sonucu olarak, tutuklama istisnai ve nihai bir tedbirdir. Tutuklama, kişi özgürlüğünü doğrudan sınırlandıran bir araç olduğundan tedbire başvurmanın amacı ve koşulları doğru analiz edilmediğinde en temel insan hakkı ortadan kaldırılmış olacaktır. Tedbire başvurunun hukuka aykırılığı, muhakeme sonucunda verilebilecek mahkûmiyetin hukuka uygunluğuna zarar verebilecektir. Bu nedenle tedbirin ancak zorunluluk hallerinde başvurulan bir araç olması gerekmektedir. Çalışmanın hazırlanması sırasında ulusal ve ulusal üstü mahkeme kararları incelendiğinde tutuklama tedbirine başvurulması konusunda ortak bir dilin genel olarak oluşmadığı görülmüştür. Tedbire başvurulurken tutuklamanın ceza olmadığı, mahkûmiyet ifade etmediği bilinci oluşmadığında ceza muhakemesinin yürütülmesinin de bir anlamı olmayacaktır. Bu nedenle diğer koruma tedbirlerinin yeterli olup olmadığı öncelikle incelemeli, bu tedbirlerin yeterli olmayacağının anlaşılması halinde tutuklama kararının gerekçelendirerek verilmesi esas olmalıdır. Ayrıca tedbirin uzun süreli olması masumiyet karinesini ortadan kaldırma tehlikesini ortaya çıkarmaktadır. Sonuç olarak bu çalışma genel olarak tutuklama tedbirinin araç olması gerektiğinin gösterilmesi amacıyla hazırlanmıştır. Anahtar Sözcükler: Tutuklama, Mahkûmiyet, Koruma Tedbiri, Özgürlük

Arrest is a protection measure. During the criminal procedure, arrest is a temporary implement which is for preservation of evidence, preventing the escape of the accused and thus to ensure the fulfillment of deprivation of liberty. As a natural consequence of the principle of proportionality in the existing protection measures, arrest is an eventual and exceptional measure. Because of arrest is an implement that restrict the freedom of people directly, if the purpose and conditions to refer a measure are not analysing straightly the most basic human rights will be eliminated. The illegality of referring a measure may harm the legality of convinction which can give at the end of the cognisance. Therefore, the measure must be an implement that is only referring in case of necessity. During the preparation of the study, it can be seen there wasn’t a common language about referring measure of arrest when the national and supra-national court desicions analysed. When referring a measure, if the consciousness of arrest is not a punishment and didn’t mean it is a conviction couldn’t arise, there is execution of criminal procedure will not make any sense. Therefore, it must examine if the other protection measures are sufficent firstly. In case of understanding of these measures are not sufficent, the arrest warrant must be given motivatedly. In addition to this, long term measure creates the risk of eliminating the presumption of innocence. As a result, this study is prepared in order to show that the measure of arrest should be an implement.