İsrael’s foreign policy transition towards Egypt and Saudi Arabia : from enmity to amity

Abstract

Ortadoğu'nun üç önemli devleti İsrail, Mısır ve Suudi Arabistan'ın tarihsel düşmanlığı 2013'ten sonra stratejik işbirliğine dönüşmüştür. Bu devletlerin tarihsel ilişkilerindeki savaşlar, yerini tanıma ve bölgesel anlaşmalara bırakmıştır. İlişkilerindeki bu dönüşüm, hayati öneme sahip Filistin sorununu dahi sümen altı etmelerini sağlamıştır. Örneğin, ABD'nin Filistin-İsrail sorununa yönelik mevcut 'Refah için Barış' planı, Filistin lideri Mahmud Abbas tarafından kınanıp protesto edilmesine rağmen Mısır ve Suudi Arabistan tarafından desteklenmiştir. Bu tezde, İsrail dış politikasında zikredilen devletlere yönelik gerçekleşen bu tür bir düşmanlık-dostluk geçişinin ardında yatan temel nedenler ortaya koyulacak ve bu değişimin süreci, Konstrüktivist bir anlayışla incelenecektir. Konstrüktivizm'in “Anarşi, devletlerin ondan ne anladığıdır” argümanı, aktörleri ve sistemin ikili davranışını şekillendiren “algı”nın önemini uluslararası ilişkilerde göstermeyi amaçlamaktadır. Ayrıca Konstrüktivizm, algı kavramında da “fikir” ve “kimlik” meselelerinin itici gücüne işaret etmektedir. Böylece devletlerin ittifak yapabilmeleri için ortak fikir ve kimliklere sahip olmasının şart olduğunu ortaya koymaktadır. Bu minvalde, daha önceden düşman olan bu üç devletin ilişkilerindeki stratejik işbirliğine geçişin dört ortak fikir sayesinde nasıl gerçekleştiği açıklanmıştır. The historical enmity of three important Middle Eastern states – Israel, Egypt and Saudi Arabiahas turned into a strategic partnership after 2013. In this relationship, the wars between these states left the floor to recognition and regional agreements. Such a transition could even sweep the crucial Palestine issue under the rug. For instance, the U.S.’s current ‘Peace to Prosperity’ plan towards Palestine-Israel issue has been supported by Egypt and Saudi Arabia although Palestine’s leader Mahmoud Abbas called them to condemn and protest it. In this thesis, the process of such a change will be investigated through a Constructivist sense to display the main reasons that lie behind such an enmity-amity transition between these states. Constructivism’s “Anarchy is what states make of it” argument is aiming to illustrate the importance of ‘perception’ that shapes the actors and system’s dyadic behavior in international relations. Besides, Constructivism points out the driving force of the ‘idea’ and ‘identity’ issue too in the concept of perception. Thereby, it reveals that having common idea and identities are essential for the states to have an alliance. In this case, it is explained how the transition to strategic cooperation in the relations of these three previously hostile states took place due to four shared ideas.