Klinik staphylococcus aureus izolatlarında metisilin direncinin fenotipik ve genotipik yöntemlerle araştırılması

Abstract

Metisiline heterojen dirençli Staphylococcus aureus (MRSA) kökenleri mecA geni taşımalarına rağmen rutin testlerle her zaman saptanamamakta, bazı kökenler ise mecA geni taşımadıkları halde metisiline dirençli olarak tanımlanabilmektedir. Sınırda oksasilin direncine sahip olan ve “Borderline resistant S. aureus” (BORSA) olarak adlandırılan bu kökenlerdeki direncin bir nedeni aşırı beta laktamaz üretimi, bir diğer nedeni de penisilin bağlayan proteinlerdeki modifikasyonlardır. Çalışmamızda test edilen 338 S. aureus kökeninde metisilin direncini saptamak üzere disk difüzyon (DD) yöntemi ile sefoksitin ve oksasilin duyarlılıkları, agar dilüsyon yöntemi ile oksasilin MİK değerleri ve PZR yöntemi ile mecA varlığı ve uzamış inkübasyonla zon içi üremeye dayalı olarak heterodirenç araştırılmıştır. Çalışmamızda heterodirenç gösteren bir köken saptanmamıştır. Rutin yöntemlerle MRSA olarak tanımlanan 138 kökenin 136’sı mecA pozitif olup, tüm kökenler sefoksitin DD ile doğru tanımlanmıştır. Oksasilin DD ise mecA negatif 2 kökeni orta olarak saptamıştır. Oksasilin DD orta ve oksasilin MİK 1 µg/ ml olan bu iki köken ile mecA negatif olup oksasilin MİK 2 µg/ ml olan 2 kökenin beta laktamaz üretimlerine bakıldığında bu 4 kökenin 60. dakikadaki enzim aktiviteleri pozitif kontrole kıyasla 2 kat fazla bulunmuştur. Buna göre hastanemiz izolatları içerisinde BORSA oranımız %1,9 olarak belirlenmiştir. Çalışmamızda rutin yöntemlerle MRSA olarak bildirilen kökenlerin %1,4’ü mecA negatif olup, aşırı beta laktamaz üretimi nedeniyle MRSA fenotipi sergilemiştir. Bu tür izolatların saptanma sıklığı çok düşük olmakla birlikte, gereksiz glikopeptid kullanımını önlemek amacıyla bu kökenlerin varlığı göz ardı edilmemelidir. Rutinde bu tür kökenlerin saptanması için ek testlerin kullanımına ilişkin daha fazla kökenle yapılacak çalışmalara gereksinim vardır. BORSA, mecA, MRSA.