Duygu düzensizliğinin nesiller arası aktarımı ve kişilerarası iletişim stilleri arasındaki ilişki

Abstract

Bu çalışmada, duygu düzensizliğinin nesiller arası aktarım süreçleri ile kişilerarası iletişim stilleri arasındaki ilişki incelenmektedir. Duygu düzensizliği, bireylerin duyguları yoğun ve öngörülemeyen dalgalanmalarla deneyimlemesi olarak tanımlanmaktadır. Bu durum hem duygusal tepkilerin düzenlenmesini hem de kişilerarası ilişkilerin sağlıklı sürdürülmesini güçleştirmektedir. Kuramsal çerçevede duygu, duygu düzensizliği ve nesiller arası aktarım kavramları felsefi, evrimsel, nörofizyolojik, psikolojik ve sosyal yaklaşımlarla ele alınmıştır. Çalışmada, duygu düzensizliğinin yalnızca fizyolojik ya da psikolojik nedenlerle sınırlı olmadığı, aynı zamanda nesiller arası aktarım mekanizmalarıyla da bağlantılı olduğuna değinilmiştir. Kişilerarası iletişim stillerinin anlaşılmasında ise özellikle Virginia Satir’in modeli araştırmanın temelini oluşturmuştur. Bulgular, suçlayıcı, yatıştırıcı, akılcı ve dikkat dağıtıcı iletişim tarzlarının aktarım yoluyla nesiller boyunca tekrar edebildiğini; buna karşın açık, empatik ve uyumlu iletişimin bu döngüyü dönüştürme gücü taşıdığını göstermektedir. Sonuç olarak çalışma, duygu düzensizliği, aktarım ve iletişim arasındaki güçlü ilişkiyi vurgulamakta hem bireysel hem de toplumsal düzeyde daha sağlıklı ilişkiler için duyguların tanınması, ifade edilmesi ve kapsayıcı iletişim biçimlerinin geliştirilmesi gerektiğini ortaya koymaktadır.This study examines the relationship between the intergenerational transmission of emotion dysregulation and interpersonal communication styles. Emotion dysregulation is defined as the experience of emotions with intense and unpredictable fluctuations. This condition makes it difficult both to regulate emotional responses and to maintain healthy interpersonal relationships. Within the theoretical framework, the concepts of emotion, emotion dysregulation, and intergenerational transmission are addressed through philosophical, evolutionary, neurophysiological, psychological, and social approaches. The study emphasizes that emotion dysregulation is not limited to physiological or psychological causes but is also connected to intergenerational transmission mechanisms. In understanding interpersonal communication styles, Virginia Satir’s model constitutes the primary basis of the research. The findings reveal that blaming, placating, super reasonable, and distracting communication styles can be repeated across generations through transmission, whereas open, empathetic, and congruent communication has the potential to transform this cycle. In conclusion, the study highlights the strong relationship between emotion dysregulation, transmission, and communication, and underscores the necessity of recognizing and expressing emotions and developing inclusive communication practices for healthier relationships at both individual and societal levels.