Türki̇ye’de i̇kamet eden Suri̇yeli̇leri̇n Şam yöneti̇mi̇’ne muhali̇f yapılara bakışı

Abstract

Bu çalışmanın amacı, Türkiye'de yaşayan Suriyelilerin Suriye Devrimi’nin ardından şekillenen ve Beşşar Esed rejimi karşıtı yapılara bakışını incelemektir. Bu amaçla, ilk olarak 1946'da Suriye devletinin kuruluşundan bu yana oluşan tüm muhalefet hareketleri tarihsel bir çerçevede ele alınmıştır. Çalışma, özellikle partilerden bloklara, hareketlerden siyasi gruplara kadar yirminci yüzyılın bahse konu kesitinde teşekkül eden oluşumlara ve bunların siyasal hayatın çerçevesini belirleyen rollerine odaklanmaktadır. 2011 yılında başlayan Suriye Devrimi, Esed rejiminin halk protestolarına şiddetli bir yanıt vermesiyle yıkıcı bir savaşa dönüşmüş ve bu savaş sonucunda Suriye halkının yarısından fazlası yerinden edilmiştir. Sığınmacı durumuna düşen Suriyeliler Ortadoğu’nun ve dünyanın farklı yerlerine dağılırken Türkiye'ye sığınan Suriyelilerin sayısı yaklaşık 3.7 milyonu bulmuştur. Bu süreçte, birçok devrim koordinasyon organı ve siyasi grup ortaya çıkmıştır. 2011'den günümüze kadar gelişen bu yapılar arasından iki tanesi öne çıkmaktadır: Bunlardan ilki, 2012 yılında kurulan Suriye Muhalefet ve Devrimci Güçler Ulusal Koalisyonu, ikincisi ise bu koalisyonun türevi olan ve 2013 yılında kurulan Suriye Geçici Hükümeti'dir. Bu çalışma, Türkiye'de yaşayan Suriyelilerden oluşan bir örnekleme dayalı olarak Suriyelilerin mevzubahis muhalif yapılara bakışlarını anlamayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda, Suriyelilerin bu yapılar hakkındaki bilgisi, güveni, katılımı ve beklentileri gibi önemli değişkenlere odaklanılmıştır. Nicel bir yaklaşım kullanıldığı için çalışmada anket yöntemi tercih edilmiştir. İstanbul, Gaziantep ve Mardin şehirlerinde toplam 204 anket uygulanmış, böylece Suriye halkının farklı kesimlerine ulaşılmıştır. Çalışma sonucunda, Türkiye'de bulunan Suriyeli sığınmacıların muhalif yapılar hakkındaki bilgilerinin sınırlı olduğu ve bu yapılar konusundaki güven düzeylerinin farklılık gösterdiği gözlemlenmiştir. Diğer yandan, Suriyelilerin bu yapılar içinde aktif olarak yer alma oranının düşük olduğu görülmüştür. Örneklemin bu yapılar hakkındaki beklentileri, Suriye'nin geleceğinde Suriyeliler için Esed rejimine alternatif bir seçenek olma gücüne sahip olduğunu göstermesidir.

The aim of this study is to examine how Syrians living in Türkiye evaluate the structures that were formed after the Syrian Revolution in opposition to the Assad regime. To provide a historical framework for the investigation, all opposition movements were have been formed in Syria since the establishment of the independent Syrian state in 1946 are analyzed. In particular, the study focuses on the practices of parties, blocs, movements and political groups in all periods and their role in determining the framework of political life. The Syrian Revolution of 2011 turned into a devastating war when the Assad regime responded violently to popular protests and demands. As a result of this war, more than half of the Syrian population has been displaced. The number of Syrians seeking refuge in Türkiye has reached to some 3.7 million. In addition, many revolution coordination bodies, conferences and political groups have emerged in the process. Among these structures that have developed since 2011, two stand out as the most prominent structures: The National Coalition for Syrian Opposition and Revolutionary Forces, which was established in 2012; and The Syrian Interim Government, a derivative of this coalition, which was established in 2013. Based on a sample of Syrians living in Türkiye, this study aims to understand their perceptions of the Syrian opposition structures. In this context, the study focuses on important variables such as Syrians’ knowledge, trust, participation in and expectations about these structures. The survey method was preferred for this study as a quantitative approach. A total of 204 questionnaires were conducted among Syrians who live in Istanbul, Gaziantep and Mardin with a group which represented different segments of the Syrian population. As a major conclusion, I observed during my research that the Syrian asylum-seekers in Türkiye have limited knowledge about the opposition structures and expressed varying levels of trust in them. However, the rate of Syrians who have actively participated in these structures in one way or the other was rather low. As far their main expectation from these structures, the majority of the respondents want to see the opposition to prove itself as a viable alternative to the Assad regime in the future of Syria.