2017 ANAYASA DEĞİŞİKLİĞİ'NİN YARGI BAĞIMSIZLIĞI YÖNÜNDEN DEĞERLENDİRİLMESİ

Abstract

Makalede, 2017 anayasa değişikliği, yargı bağımsızlığı yönünden analiz edilmiştir. Karşılaştırmalı metot kullanılmıştır. Başkanlık sistemlerinde, taraflı başkanın, kural olarak, tarafsız yargıç atamalarında tek başına belirleyici olmadığı, karşılaştırmalı metot kullanılarak ortaya konmuştur. Makalede, üç temel sorun öne çıkartılmıştır. Birincisi; yargıç atamalarında, Türkiye'deki gibi bir örneğin başkanlık sistemlerinde dahi olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Bunun, yargı bağımsızlığını zedeleyeceği anlatılmıştır. İkincisi; anayasa değişikliğinin getirdiği bağışıklıkların cezasızlık iklimini besleme riski, sayılarla gösterilmiştir. Üçüncüsü; Cumhurbaşkanı kararnamelerinin, yürütme yargı ilişkisinde yargı aleyhine bir durum yaratacağı (dava açacak kişilerin daralması, bu kararnamelere karşı yürütmeyi durdurma kararları verilmesinin ve iptal kararlarının geriye yürümesinin tartışmalı olması gibi gerekçelerle) anlatılmıştır. Makalenin ulaştığı sonuç, 2017 anayasa değişikliğinin yargı bağımsızlığı yönünden olumsuz olduğudur.

In the article, the 2017 constitutional amendment was analyzed from the point of judicial independence. In the article, the comparative method was used and three main problems have been highlighted. Firstly, it was presented that a partisan president alone is, in principle, not determinant in judicial appointments in the presidential regimes. In this context, Turkey is unique in judicial appointments, which is not in favor of judicial independence. Secondly, it was presented that the new immunity clauses bring a risk to foster the climate of impunity in Turkey. Thirdly, it was illustrated that the new decree power of the president will create a negative situation in the relationship between legislation and jurisdiction. Consequently, the main output of the article is that the 2017 constitutional amendment broken the principle of judicial independence.