Türk Hukukunda Kültür Varlıklarının Mülkiyeti

Abstract

Kültür varlıklarının korunması meselesi kültür varlıkları üzerindeki mülkiyet hakkıyla yakındanbağlantılıdır. Bu nedenle kültür varlığı açısından zengin kaynak ülkeler bir kanun hükmüyle kenditopraklarında bulunan bütün objeler üzerinde devlet mülkiyeti tesis etmeyi tercih etmektedir. Böyleliklemenşe ülke ipso iure bulunan objelerin maliki olmaktadır. Türkiye de bir kaynak ülke olarak 1884’denberi bulunan bütün arkeolojik objelerin kanun gereği devlet mülkiyetine tâbi olduğu prensibini kabuletmiştir.Bununla birlikte özel mülkiyete tâbi diğer çeşit kültür varlıkları da bulunmaktadır. Kanun kapsamındakültür varlığı tanımı ile kültür varlığı üzerinde devlet mülkiyeti kavramı birbirinden farklıdır. Bumakalede kamu mülkiyeti tanımı ile kültür varlığı tanımı arasındaki farklar irdelenmektedir.

The issue of protection of cultural property closely relates to the ownership of cultural property. Therefore, culturally-rich source-countries have preferred to enact legislation vesting the state with ownership over the objects found within its territory. Thus, the country of origin will become the owner of the objects found by ipso iure. Turkey as a source-country, has adopted the principle of state ownership by law of all archaeological objects found within its territory since 1884. However, there are other sorts of cultural property in private ownership. The definition of cultural property in terms of law is not same as the state ownership of cultural property. This article aims to focus on the differences between the definition of public property and cultural property.