Garsinoik asit aracılı anti-inflamatuar etkinliğin kemik iliği hücrelerinden farklılaştırılan makrofaj hücrelerinde incelenmesi

Abstract

Amaç: Çalışmanın amacı, primer makrofaj hücrelerinde garsinoik asidin anti-inflamatuar etkisinin efferositoz ve inflamasyonla ilişkili enzim/ sitokinler ile ilişkilendirilerek aydınlatılması ve mekanizmasına yönelik olarak PPAR-γ yolağının etkisinin incelenmesidir. Gereç ve Yöntem: Fare kemik iliği hücrelerinden farklılaştırılan primer makrofaj hücreleri kullanıldı. İlk olarak farklı konsantrasyonlarda garsinoik asit uygulamaları gerçekleştirildi ve MTT testi ile hücre canlılığı, floresan mikroskobu ile efferositoz aktivitesi incelenerek etkin doz belirlendi. Mekanizmaya yönelik araştırmalar için PPAR-γ inhibisyonu gerçekleştirildi ve garsinoik asit uygulamasının ardından efferositoz aktivitesi ile inflamasyonla ilişkili genlerin mRNA düzeyi analiz edildi. Bulgular: Garsinoik asit hücre canlılığını etkilemeden makrofaj efferositoz aktivitesini önemli ölçüde arttırdı. İnflamasyonla ilişkili sitokinlerin ve enzimlerin mRNA düzeyleri incelendiğinde TNF-α düzeyi, garsinoik asit uygulaması ile önemli ölçüde azalırken 15-LOX düzeyi önemli ölçüde arttı. PPAR-γ inhibitörü T0070907 uygulaması ise garsinoik asit ile indüklenen efferositoz aktivitesini ve 15-LOX mRNA ekspresyonunu azalttı. Sonuç: Elde ettiğimiz veriler garsinoik asidin inflamasyonun çözünmesinde etkin rol oynayarak kronik inflamatuar hastalıkların tedavisi için aday molekül olarak kullanılabileceğini gösterdi.

Objective: The aim of the study was to elucidate the anti-inflammatory effect of garcinoic acid in primary macrophage cells in relation to efferocytosis and inflammation-related enzymes/ cytokines and to investigate the effect of PPAR-γ pathway at mechanistic level. Materials and Methods: Primary macrophage cells differentiated from mouse bone marrow cells were used. Firstly, different concentrations of garcinoic acid were administrated, and the effective dose was determined by evaluating cell viability by MTT assay and efferocytosis activity by fluorescence microscopy. For mechanistic studies, PPAR-γ inhibition was applied, and efferocytosis activity, together with the the mRNA expression of inflammation-related genes, was determined after garcinoic acid administration. Results: Garcinoic acid significantly increased macrophage efferocytosis activity without affecting cell viability. As the mRNA levels of inflammation-related cytokines and enzymes, TNF-α was significantly decreased by garcinoic acid administration, while 15-LOX was increased. Administration of PPAR-γ inhibitor T0070907 decreased the garcinoic acid-induced efferocytosis activity, and mRNA expression of 15-LOX. Conclusion: Based on the data obtained, it is thought that garcinoic acid can be used as a candidate molecule for the treatment of chronic inflammatory diseases by playing a crucial role in the resolution of inflammation.